BEDEL ÖDEMEK…

Talebelik yıllarımdan beri siyaseti takip eden birisiyim. Yaşım gereği bugüne kadar açılan, kapanan birçok siyasi parti gördüm. Bütün bunların yanında sağcısını da gördüm, solcusunu da gördüm, muhafazakârını da gördüm, milliyetçisini de gördüm. İl başkanları da gördüm, ilçe başkanları da gördüm, kadın kolları başkanları da gördüm, gençlik kolları başkanları da gördüm. 

Kendi siyasi görüşüme yakın bulduğum partinin çeşitli siyasi etkinliklerine katılım da sağladım. Bunların içerisinde sokaklarda broşür dağıtmak da var, direklere pankart asmak da var, yollara, duvarlara sloganlar yazmak da var, nezarete alınmak da var, dayak yemek de var. Uzatmayayım, aklınıza ne gibi faaliyetler geliyorsa hepsi var.

Bütün bunları neden yazıyorum?

Son dönemlerde öyle bir cümle var ki siyasi parti gençlerinin diline sakız olmuş vaziyette.

“Biz bedel ödedik!”

12 EYLÜL KARANLIĞI

Yahu arkadaş, neyin bedelini ödedin?

Olsa olsa seçim zamanlarında direklere pankart astın.

Mitinglerde slogan attın.

Seçim zamanı üç gece uykusuz kalıp parti binasında sabahladın.

Bunların hangisi bedel?

Siz bedel görmemişsiniz!

Bedel dediğin, sağcı diye de solcu diye de zindanlara atılan, işkence gören, gençliğini dört duvar arasında bırakan insanların yaşadığıdır.

Bedel dediğin, evladının yolunu gözlerken yüreğine kor düşen anaların, oğlunun tabutuna sarılan babaların çektiği acıdır.

Bedel dediğin, 70’li yılların, 80’li yılların, 12 Eylül'ün karanlık günlerinde darağacına yürüyen gençlerin ödediğidir.

Bir düşünün bakalım…

Bu ülkede hangi ailenin geçmişinde 12 Eylül'ün acısı yok?

Ya anasının yüreği yanmıştır ya babasının. Ya karısının yüreği dağlanmıştır ya çocuklarının. Ya amcasının, ya dayısının, ya halasının, ya teyzesinin…

Siz neyin bedelini ödediniz?

SİYASETİ KOLTUK VE İHALE KAPISI GÖRENLER

Ama bugün ne görüyoruz?

Daha dün partiye katılmış, gençlik kollarına kaydolmuş, bugün belediyede koltuk kapma hesabı yapmaya başlamış!

Birinin aklında belediyede iş bulmak var. Diğerinin aklında ihale kapmak var. Bir başkası belediyenin imkânlarından nasıl yararlanacağını hesaplıyor. İstediğini alamayınca da başlıyor aynı türküyü söylemeye:

“Biz bedel ödedik, hakkımız yeniyor!”

Ne hakkını yediler kardeşim?

Partiye üye oldun diye belediyenin kasasına ortak mı oldun?

Seçim otobüsünün üzerinde gezdin diye belediyeden ihale alma hakkı mı kazandın?

Üç pankart astın diye sana müdürlük mü verecekler?

Mitinglerde üç slogan attın diye belediyenin kapısına hesap kesmeye mi geldin?

Mensubu olduğun partinin belediye başkan adayına oy verdin diye seni başkan vekili mi yapsınlar?

Bakın gençler…

Siyaseti mücadele değil de belediyede masa başı koltuk kapmak veya ihale almak olarak görüyorsanız siyaset yapmayı bırakın.

Siyaset yapmak elbette emektir. Sokakta çalışmak, seçmenle buluşmak, sandık beklemek değerlidir. Ama bu emek, kamu kaynaklarından kişisel pay istemenin gerekçesi olamaz!

GERÇEK BEDEL ÖDEYENLER

Gerçekten bedel ödeyen insanlar vardı bu memlekette.

Sağcıydı, solcuydu, ülkücüydü, devrimciydi…

Kimisi darağacına gitti, kimisi zindana düştü, kimisi hayatının en güzel yıllarını kaybetti.

Onların yaşadığı acılar üzerinden kendinize siyasi kahramanlık madalyası çıkarmayın.

Hele hele o insanların hatırasını belediyede iş, makam ve ihale pazarlığının malzemesi hiç yapmayın!

Bizim zamanımızın gençleri partileri ve idealleri uğruna özgürlüklerini kaybetti, bugünün bazı gençleri ise menfaat sağlamak uğruna ideallerini kaybediyor.

İşte asıl acı olan budur!

PARTİNİZİN BAŞARISI KİŞİSEL GANİMETİNİZ DEĞİLDİR!

Elbette bütün gençleri aynı kefeye koymuyorum. Gerçekten inandığı değerler uğruna, hiçbir karşılık beklemeden mücadele eden gençlerimiz de var. Onların emeğine elbette saygım sonsuz.

Ama siyaseti belediyeye kapağı atmanın merdiveni olarak görenlere de iki çift sözüm var:

Mensubu olduğunuz partide siyasi faaliyet içerisinde bulunmak size belediyenin tapusunu vermiyor.

Partinizin başarısı sizin kişisel ganimetiniz değildir!

Ve son olarak…

Bir daha çıkıp da her fırsatta “Biz bedel ödedik!” diye konuşmadan önce iki kere düşünün.

Darağacına gidenleri öğrenin ve düşünün.

Zindanlarda gençliğini bırakanları öğrenin ve düşünün.

O insanların annelerinin gözyaşlarını düşünün.

Ondan sonra çıkın, “ödediğiniz bedeli” anlatın!

Yoksa üç pankart asıp, mitinglerde üç slogan atıp, sandık başında görev yapmayı kahramanlık sayarak belediyeden ihale bekleyenlerin, koltuk sevdalılarının “Bedel ödedik!” masalı hiç inandırıcı değil.