ÇOCUKLARIMIZI SEVGİYLE BÜYÜTELİM

Bir çocuğun kalbine dokunmadan zihnine ulaşabilir miyiz?

Hepimiz çocuklarımız için güzel bir gelecek hayal ediyoruz. İyi okullarda okumalarını, başarılı olmalarını, iyi bir meslek edinmelerini ve hayatlarını güven içinde sürdürmelerini istiyoruz. Onlar için çalışıyor, fedakârlık yapıyor, bazen kendi hayallerimizden bile vazgeçiyoruz.

Peki, bütün bunları yaparken çocuklarımızın en temel ihtiyacını gözden kaçırıyor olabilir miyiz?

Sevgiyi…

Günümüz dünyasında çocuklarımızı başarıya hazırlamak için büyük bir çaba harcıyoruz. Sınavlara hazırlıyor, kurslara gönderiyor, geleceklerini planlıyor ve onlardan her geçen gün daha fazlasını bekliyoruz. Ancak bütün bu koşuşturmanın içinde onlara ne kadar zaman ayırıyoruz? Kaç kez gerçekten gözlerinin içine bakarak onları dinliyoruz? Kaç kez bir başarı elde etmediklerinde de yanlarında olduğumuzu hissettiriyoruz?

Çünkü çocuklar yalnızca başarılı olduklarında değil, başarısız olduklarında da sevilmeye ihtiyaç duyarlar.

Sevgi, çocuğun kendisini güvende hissettiği ilk yerdir.

Bir çocuk, ailesinin sevgisini yalnızca ders notlarıyla, kazandığı sınavlarla veya yerine getirdiği beklentilerle ölçmeye başlarsa zamanla kendi değerini de başarıları üzerinden tanımlayabilir. Hata yapmaktan korkan, başkalarının onayına ihtiyaç duyan ve kendisini sürekli kanıtlamaya çalışan bireylere dönüşebilir.

Oysa çocuklarımıza vermemiz gereken en önemli mesaj şudur: “Seni seviyoruz. Başarılı olmanı elbette istiyoruz ama senin değerini yalnızca başarıların belirlemiyor.”

Bu mesaj, çocuğun sorumluluk duygusunu ortadan kaldırmaz. Tam tersine, hata yapmaktan korkmadan öğrenmesine, kendisini ifade etmesine ve yeniden denemesine yardımcı olur.

Sevgi, sınırsız özgürlük değil; anlayışla konulan sınırlar ve tutarlı bir rehberliktir.

Çocuklarımızı sevgiyle büyütmek, her istediklerini yapmak veya yanlış davranışlarını görmezden gelmek değildir. Gerektiğinde hayır diyebilmek, yanlışlarını kırmadan gösterebilmek, davranışlarının sorumluluğunu almalarını sağlamak da sevginin bir parçasıdır.

Burada önemli olan, çocuğun kişiliğini değil davranışını değerlendirmektir. “Sen başarısızsın” demek yerine “Bu sonuç istediğimiz gibi olmadı, gel birlikte nerede zorlandığını anlayalım” diyebilmektir.

Çünkü sözlerimiz çocuklarımızın zihninde iz bırakır. Bazen bir cümle onların cesaretini artırırken bazen de yıllarca taşıyacakları bir yetersizlik duygusunun başlangıcı olabilir.

Çocuklarımızın en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biri de gerçekten dinlenmektir.

Onların anlattıkları bize küçük, önemsiz veya gereksiz gelebilir. Fakat bir çocuk için arkadaşının söylediği bir söz, okulda yaşadığı bir olay ya da başaramadığı bir ödev dünyanın en önemli meselesi olabilir.

Çocuğumuzu dinlemek, her söylediğine katılmak anlamına gelmez. Onun duygularını anlamaya çalışmak ve kendisini ifade etmesine fırsat vermek anlamına gelir.

Bazen çözüm üretmeden dinlemek, nasihat vermeden yanında durmak ve yalnızca “Seni anlıyorum” diyebilmek, uzun uzun yapılan konuşmalardan çok daha değerlidir.

Unutmayalım; bugün kendisini ailesine anlatamayan bir çocuk, yarın yaşadığı sorunları paylaşmakta da zorlanabilir.

Peki, nasıl bir nesil yetiştirmek istiyoruz?

Yalnızca sınavlarda yüksek puan alan, iyi üniversiteleri kazanan ve başarılı mesleklere sahip bireyler mi? Yoksa kendisine güvenen, başkalarının duygularına saygı duyan, sorumluluk alan, zorluklar karşısında yeniden ayağa kalkabilen ve mutlu olmayı bilen insanlar mı?

Elbette çocuklarımızın akademik başarıları önemlidir. Ancak eğitim, yalnızca bilgi aktarmaktan ve sınav sonuçlarından ibaret değildir. Eğitim aynı zamanda insanı tanımak, karakteri geliştirmek, merhameti öğretmek ve hayata hazırlamaktır.

Bir çocuğun matematikte başarılı olması kadar arkadaşına yardım etmeyi öğrenmesi, iyi bir üniversite kazanması kadar kendisini tanıması, güçlü bir kariyer kurması kadar sağlıklı ilişkiler geliştirmesi de önemlidir.

Çünkü başarı, insan olmanın bütününü tek başına açıklayamaz.

Çocuklarımızı yetiştirirken onlara yalnızca gelecekte ne olacaklarını değil, bugün kim olduklarını da hissettirmeliyiz.

Onlarla konuşalım. Birlikte vakit geçirelim. Hatalarını öğrenme fırsatına dönüştürelim. Başkalarıyla kıyaslamak yerine kendi gelişimlerini görmelerine yardımcı olalım. Başarılarını takdir edelim ama sevgimizi başarılarının ödülü hâline getirmeyelim.

Ve en önemlisi, çocuklarımızın çocukluklarını yaşamalarına izin verelim.

Çünkü çocukluk, sürekli bir sonraki sınava, bir sonraki başarıya ve bir sonraki hedefe hazırlanarak geçirilmemelidir. O yıllar aynı zamanda keşfetmenin, oyun oynamanın, merak etmenin, hata yapmanın ve kendini tanımanın yıllarıdır.

Yarın büyüdüklerinde belki hangi sınavdan kaç puan aldıklarını unutacaklar. Ancak zorlandıklarında yanlarında kimin olduğunu, hata yaptıklarında kendilerine nasıl davranıldığını ve evlerinde kendilerini ne kadar güvende hissettiklerini kolay kolay unutmayacaklar.

Son söz olarak…

Çocuklarımız bizim yarım kalmış hayallerimizi gerçekleştirmek için dünyaya gelmediler. Onlar, kendi hayallerini kurabilmek ve kendi yollarını bulabilmek için büyüyorlar.

Bizim görevimiz onlar adına bütün kararları vermek değil; kendilerini tanımalarına, yeteneklerini keşfetmelerine ve hayata güvenle hazırlanmalarına rehberlik etmektir.

Daha başarılı çocuklar yetiştirmek istiyorsak onların yalnızca zihnine değil, kalbine de dokunmalıyız. Daha güçlü bir toplum istiyorsak sevgiyi, saygıyı, anlayışı ve empatiyi ailede başlatmalıyız.

Unutmayalım: Sevgiyle büyüyen her çocuk, mutlaka her istediğini elde eden bir yetişkin olmayabilir. Ancak sevildiğini bilen, değer gördüğünü hisseden ve kendisine güvenmeyi öğrenen bir çocuğun hayata daha sağlam adımlarla hazırlanması için önemli bir temel oluşturmuş oluruz.

Çocuklarımızı sevgiyle büyütelim. Çünkü onlara bırakabileceğimiz en değerli miras, yalnızca iyi bir gelecek değil; o geleceği güzelleştirecek bir insanlık anlayışıdır.